Καθόμουν στην αυλή του σπιτιού μου, σε μια πολυκατοικία της Κυψέλης, εκεί που οι γάτες πηδούν από μπαλκόνι σε μπαλκόνι και οι γείτονες ακούνε την ίδια μουσική κάθε βράδυ. Ήταν Αύγουστος, η Αθήνα είχε αδειάσει, και εγώ ήμουν από τους λίγους ηλίθιους που είχαν μείνει πίσω. Δεν είχα λεφτά για διακοπές. Δεν είχα καν λεφτά για μια μέρα στην παραλία. Το μόνο που είχα ήταν ένα πακέτο τσιγάρα, ένα κινητό με ίντερνετ, και μία βαρεμάρα που με είχε φάει ζωντανό.

Εκείνη την περίοδο, ήμουν άνεργος. Είχα στείλει βιογραφικά παντού. Τίποτα. Ούτε ένα τηλέφωνο. Ούτε ένα "θα σας ενημερώσουμε". Μηδέν. Καθόμουν λοιπόν στην αυλή, με τη μπλούζα να ιδρώνει πάνω μου, και σκρολάριζα χωρίζοντας τον κόσμο σε δύο κατηγορίες: αυτούς που είχαν φύγει και αυτούς που είχαν μείνει. Εγώ ανήκα στη δεύτερη. Και δεν μου άρεσε καθόλου.

Κάπου εκεί, στις 10 το βράδυ, θυμήθηκα μια συζήτηση που είχαμε κάνει με έναν ξάδερφο μου από τον Πειραιά. Μου είχε πει: "Ρε, εδώ στην Ελλάδα, παίζουμε αλλιώς. Υπάρχει κάτι που λειτουργεί για εμάς. Δοκίμασε το, δεν έχεις τίποτα να χάσεις". Του είχα γελάσει. Εκείνο το βράδυ, όμως, ήμουν διατεθειμένος να δοκιμάσω και να βάλω φωτιά στην αυλή αν χρειαζόταν, αρκεί να μην πέθαινα από την πλήξη. Έψαξα στο κινητό μου. Ήθελα κάτι που να ξέρει ότι μιλάει σε Έλληνα. Κάτι που να μην έχει αγγλικές οδηγίες και περίεργους όρους. Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ. Από ένα φόρουμ, βρήκα ακριβώς αυτό που ήθελε ο ξάδερφός μου. Μια πλατφόρμα που είχε ειδική έκδοση για την Ελλάδα. Κάτι σαν... vavada greece.

Δεν ήξερα τι σήμαινε ακριβώς. Αλλά η σελίδα ήταν στα ελληνικά, τα παιχνίδια είχαν ελληνικούς τίτλους, και το καλωσόρισμα ήταν ζεστό. Ένιωσα λιγότερο ξένος. Έκανα εγγραφή σε λίγα λεπτά. Δεν χρειάστηκε να βάλω λεφτά. Είχαν μια προσφορά καλωσορίσματος. Όχι τίποτα τρελό. 15 δωρεάν spins. Μόνο 15. Αλλά ήταν κάτι. Σκέφτηκα: "15 γυρίσματα, μετά κλείνω και πάω για ύπνο".

Το πρώτο spin: τίποτα. Δεύτερο: τίποτα. Τρίτο: 0,20 λεπτά. Γέλασα. Τέταρτο, πέμπτο, έκτο... μηδέν. Είχα μείνει με 9 spins. Άρχιζα να βαριέμαι. Στο 8ο spin, έπεσαν τρία σύμβολα. Μια ελληνική σημαία. Κυριολεκτικά. Τρία γαλανόλευκα σύμβολα. Η οθόνη έγινε μπλε. Μπήκα σε ένα μπόνους που είχε να κάνει με θάλασσα και νησιά. Διάλεξα τρία νησιά. Πρώτο: Σαντορίνη, 5 ευρώ. Δεύτερο: Μύκονος, 12 ευρώ. Τρίτο: Κρήτη, 28 ευρώ. Σύνολο 45 ευρώ. Από 15 δωρεάν spins.

Έμεινα να κοιτάω. Τα 45 ευρώ ήταν μπροστά μου, αληθινά, έτοιμα για ανάληψη. Δεν είχα βάλει δεκάρα. Δεν είχα ρισκάρει τίποτα. Απλά είχα κάτσει στην αυλή μου, με τις γάτες και τη ζέστη, και είχα κερδίσει 45 ευρώ. Το πρώτο μου ένστικτο ήταν να τα τραβήξω. Να πάρω μια πίτσα, μερικές μπύρες, και να γιορτάσω μόνος μου. Αλλά κάτι μέσα μου είπε: "Συνέχισε. Είσαι τυχερός απόψε".

Δεν είχα ξανανιώσει έτσι. Δεν ήταν η απληστία. Ήταν η αίσθηση ότι το σύμπαν μου χρωστούσε μια. Αποφάσισα να δοκιμάσω ένα τραπέζι με μπλάκτζακ. Είχα διαβάσει τους κανόνες μία φορά, πριν χρόνια. Δεν θυμόμουν τίποτα. Αλλά έμαθα στην πορεία. Πόνταρα 10 ευρώ. Μου ήρθαν δύο 8άρια, σύνολο 16. Η ντίλερ είχε 6 ανοιχτό. Έμεινα. Εκείνη τράβηξε 10, σύνολο 16. Ισοπαλία. Δεν κέρδισα, δεν έχασα. Ανακουφίστηκα.

Δεύτερο χέρι, πόνταρα πάλι 10. Μου ήρθε 8 και 3, σύνολο 11. Διπλασίασα. Μου ήρθε 10, σύνολο 21. Η ντίλερ είχε 9, τράβηξε 8, σύνολο 17. Κέρδος 30 ευρώ. Σύνολο από 45 πήγε 75.

Εκεί, άκουσα την καρδιά μου. Χτυπούσε δυνατά. Κοίταξα γύρω μου. Η αυλή ήταν ίδια. Οι γάτες ίδιες. Οι γείτονες ακόμα άκουγαν εκείνη τη μουσική. Αλλά εγώ δεν ήμουν ίδιος. Είχα μπει σε μία λούπα. Το μυαλό μου είχε γίνει κοφτερό.

Πόνταρα 20 ευρώ. Μου ήρθε 10 και 6, 16. Η ντίλερ είχε 4. Έμεινα. Εκείνη τράβηξε 9, σύνολο 13, τράβηξε ξανά 8, σύνολο 21. Έχασα. 55 ευρώ. Μία ήττα, αλλά ήμουν ακόμα πάνω από τα αρχικά 45. Δεν πανικοβλήθηκα. Πόνταρα τα 20 πάλι. Μου ήρθε 19. Η ντίλερ είχε 10, τράβηξε 9, σύνολο 19. Ισοπαλία. 55 ευρώ.

Εκεί, σταμάτησα. Δεν είχε νόημα να συνεχίσω. Είχα ήδη ζήσει την περιπέτεια. Το ρολόι είχε πάει 11:15. Είχα περάσει μία ώρα που δεν θα περνούσα ποτέ